تولی و تبری

شرح کوتاه:

دوستي و دشمني دو معني دارد. يکي اينکه بين ما محبين يک درگيري شخصي پيش مي آيد يا اختلاف نظري هست ما دوستي مان را با يکديگر به هم مي زنيم. دشمني که در فرمايش امام موسي بن جعفر فرمودند اين نيست اين دشمني يا بهتر بگيم کدورت متعلق به عمل ما محبين نسبت به يکديگر است و ما از عمل يکديگر بيزار مي شويم نه عقيده مذهبي مان.

در دشمني که حضرت فرمودند به اين معني است که به خاطر اينکه کسي محب اهل بيت است دشمني مي‌شود (به خاطر شيعه يا محب بودن اهلبيت(عليهم السلام)) اين دشمني همان دشمني با اهلبيت(عليهم السلام) است که در ادامه حضرت مي فرمايد  اين بدان علت است که آنها از طينت ما خلق شده اند و نور ما در ايشان است.

در کتاب انساب النواصب هم حديثي بيان شده که حضرت صادق فرمودند که نواصب(دشمنان اهلبيت(عليهم السلام)) با خود ايشان دشمني ندارند بلکه با شيعيان دشمني دارند که از اين کلام حضرت هم مي توان نتيجه گرفت که حکمي که براي ناصبين اهلبيت(عليهم السلام) هست باطنا براي ناصبين محبين ايشان هست. به بيان ديگر در زيارت جامعه هم بيان مي‌شود که مقام اهلبيت(عليهم السلام) براي هيچ کسي در عالم پوشيده نيست (شيطان، منافق، کافر و ....) به فرمايش بزرگان همانطور که توحيد فطري است ولايت هم فطري است و هيچکس فطرتا با اهلبيت(عليهم السلام) دشمني ندارد (البته اين جمله به جاي  خود شرح دارد که في الحال از آن صرف نظر مي کنيم).

پس بعضي از روشنفکران که اين مسئله را مطرح مي کنند که هيچ کس با اهل بيت دشمني ندارد پس همه امت واحد هستند و اهل بهشت اين نيست طبق اين احاديث دشمني با محبين است نه اشخاص اهلبيت(عليهم السلام). البته بايد توجه داشت اين عداوت با عمل ما محبين نبايد سنجيده شود و روايت را زير سوال ببريم بلکه طبق فرمايش حضرات معصومين بحث نوري است که به ميزان خلوص محبين در وجود ايشان است.

يا علي مدد